प्रेमाची वाटचाल | मराठी कथा - कादंबरी - गोष्टी, Marathi Story
सकाळचे ८ वाजले होते. कांचन खिडकीतून बाहेर पाहत होती. बाहेर आकाश स्वच्छ होतं, आणि हलका धुकं वातावरणात मांडलेलं होतं. कांचन आज जरा गोंधळलेली वाटत होती. तिच्या मनात विचारांचं एक वादळ उफाळलं होतं. तिला तिच्या सख्याची आठवण येत होती... विजय.
विजय आणि कांचन एकमेकांना कॉलेजमध्ये भेटले होते. सुरुवातीला त्यांच्यात फक्त मैत्रीच होती, पण हळूहळू त्या मैत्रीत प्रेमाचं रूप घेऊन त्यांच्यात अनोखी जवळीक निर्माण झाली होती. कॉलेजमधल्या एकत्र असलेल्या दिवसांत त्यांनी खूप काही पाहिलं होतं. खूप हसलं, खेळलं, एकमेकांशी खूप गप्पा मारल्या.
एके दिवशी, विजय कांचनला म्हणाला, “कांचन, मला तुझ्यासोबत पुढचं आयुष्य घालवायचं आहे. मला कळतंय की आपण अजून शिकतोय, पण मी तुझ्या प्रेमात पडलोय.” कांचनच्या डोळ्यांत थोडं हसू, थोडा गोंधळ होता. तिनं त्याला स्पष्ट नकार दिला नाही, पण एका आशेने तिच्या मनात एक अंकुर फुटला होता.
त्यानंतर काही महिन्यांनी, कांचनचं शिक्षण पूर्ण झालं, आणि तिला एका मोठ्या कंपनीत नोकरी मिळाली. विजयही त्याच्या क्षेत्रात स्थिर झाला. पण आता ते दोघे मुंबईत एकत्र नसून वेगवेगळ्या शहरात होते. एकमेकांच्या गाठीभेटी कमी झाल्या. फोनवर ते बोलायचे, पण कधी कधी कामात अडकून एकमेकांशी तासंतास न बोलताही वेळ जात होता.
काही दिवसांनी कांचनला वाटू लागलं की विजयचं तिच्याकडे लक्ष कमी होत चाललंय. तिला असुरक्षितता वाटू लागली. विजयच्या व्यस्त दिनचर्येमुळे त्याला तिला पुरेसा वेळ देता येत नव्हता. यामुळे कांचन थोडी नाराज होऊन त्याच्यावर रागवायची. एके दिवशी तिने त्याला विचारलं, “विजय, तू माझ्याकडे लक्ष देत नाहीस का? आपलं काहीच ठरत नाहीये, असं का?” विजय त्यावर शांत राहिला आणि त्याने उत्तर दिलं, “कांचन, मी तुला विसरलो नाहीये, पण आपल्या करिअरवरही लक्ष देणं महत्वाचं आहे. जरा वेळ दे ना, मी तुझ्यासोबत आहेच.”
वर्षं उलटली आणि एक दिवस विजयने कांचनला फोन करून म्हटलं, “कांचन, आपल्याला भेटायला हवं. मला काही सांगायचंय.” कांचनला त्याच्या आवाजात काहीतरी अस्वस्थता जाणवली. ती थोडी अस्वस्थ झाली. विजयने दुसऱ्या दिवशी संध्याकाळी भेटायचं ठरवलं.
संध्याकाळी, मुंबईच्या समुद्र किनारी ते दोघे भेटले. थोडं चालत ते एका शांत जागेवर थांबले. विजय म्हणाला, “कांचन, मी एका नवीन जबाबदारीत अडकलोय. घरची परिस्थितीही बदललीय. कदाचित आपल्याला एकमेकांपासून थोडं दूर राहावं लागेल.” कांचनचा हृदय धडधडू लागला. तिने त्याचं हे बोलणं ऐकून तिचं मन बधिर झालं. “म्हणजे, तू माझा विचार सोडून देणार का?” कांचनने विचारलं.
विजयने तिच्या डोळ्यांत पाहिलं आणि हळुवारपणे म्हणाला, “कांचन, तुझ्या आठवणी कधीही विसरू शकत नाही. पण आता परिस्थितीमुळे मला थोडा वेळ हवा आहे. तुझं प्रेम माझ्या मनात कायमच आहे.” कांचनने डोळ्यातले अश्रू आवरले, पण तिच्या चेहऱ्यावर दुःख स्पष्ट दिसत होतं.
त्यानंतर काही महिन्यांनी कांचनने ठरवलं की ती विजयला विसरायचं प्रयत्न करेल. नवीन काम, नवीन मित्र, नवीन जबाबदाऱ्या सांभाळत ती आयुष्य पुढे न्यायला लागली. पण हृदयाच्या एका कोपऱ्यात विजयची जागा कायम होती.
एक दिवस, तिला विजयकडून एक पत्र मिळालं. पत्रात त्याने लिहिलं होतं, “कांचन, तुझ्याशिवाय आयुष्याला काहीच अर्थ नाही. मला तुझ्या सोबत राहायचं आहे, आणि मी आता स्वतंत्र झालो आहे. माझ्या भविष्याची तयारी केलीय, आणि आता तुझ्या सहवासाची गरज आहे.”
कांचनला त्याच्या पत्राने आश्चर्याचा धक्का बसला. त्याच्या प्रेमाचा विश्वास तिला पुन्हा मिळाला होता. तिने त्याला उत्तर दिलं आणि एकमेकांच्या प्रेमाची नवीन सुरुवात केली.
कधी कधी काळ अनिश्चितता आणतो, पण खरं प्रेम अखेरीस तेव्हा फुलतं, जेव्हा दोघे त्याच्यावर खऱ्या मनाने श्रद्धा ठेवतात. विजय आणि कांचनची प्रेमकहाणी हेच शिकवते की वेळ काहीही असो, विश्वास असणं महत्वाचं आहे.
Comments