Science Classes in Kalyan

 मालविका एका मोठ्या मेट्रो सिटीमध्ये राहणारी आणि नोकरी करणारी एक साधी मुलगी होती. तिच्या आयुष्यात खूप काही कमी-अधिक नव्हतं, पण तिच्या मनात कुठेतरी काहीतरी अपूर्ण असल्याची जाणीव कायमच असायची. तिला वाटायचं की एकदा का तिला तिचं खरं प्रेम मिळालं, तिचं आयुष्य संपूर्ण होईल. मालविका एका मोठ्या कंपनीमध्ये मार्केटिंग मॅनेजर म्हणून काम करत होती. ऑफिसमध्ये ती सर्वांशी मित्रत्वाने वागायची आणि इतरांपेक्षा नेहमीच वेगळी असायची. तिच्या ऑफिसमध्येच तिची भेट करणाशी झाली. करण, हुशार, टॅलेंटेड आणि थोडासा शांत स्वभावाचा मुलगा होता. सुरुवातीला मालविकाला त्याच्यात फारसा रस नव्हता, पण त्याची गोड आणि नम्र वर्तणूक हळूहळू तिच्या मनात जागा बनवायला लागली. एक दिवस, एका ऑफिस पार्टीमध्ये करणने मालविकाशी मोकळेपणाने गप्पा मारायला सुरुवात केली. त्यांनी एकत्र थोडा वेळ घालवला, एकमेकांच्या स्वभावाबद्दल जाणून घेतलं. त्यानंतर दोघांची मैत्री अजून घट्ट झाली. करणने कधीही मालविकाला तिच्या मतांसाठी किंमत दिली, तिच्या विचारांचा आदर केला. मालविकाला त्याच्यात एक अनोखं आकर्षण दिसू लागलं, ज्यामुळे तिच्या मनात प्रेमाच्या भावना निर्म...

 निशा एका छोट्याशा गावात राहणारी, साधी आणि स्वप्नाळू मुलगी होती. लहानपणापासूनच तिला स्वप्नांमध्ये हरवण्याची सवय होती. तिला प्रेमाबद्दल विशेष आकर्षण होतं, पण तिने आजवर कधीही प्रेम अनुभवलेलं नव्हतं. ती आपल्या लाडक्या पुस्तकांत हरवून जाई आणि तिथल्या नायक-नायिकांची प्रेमकथा तिला मोहवून जाई. एके दिवशी, निशा एका जुन्या पुस्तकांच्या दुकानात गेली. ती नेहमीच अशीच अजब आणि विस्मयकारक ठिकाणी भटकायला आवडत असे. तेथे एक अत्यंत जुने, मळलेले पुस्तक तिने उचलले, ज्याचं नाव होतं "अजिंक्य प्रेम." हे पुस्तक तिने उघडून पाहिलं आणि एकाच क्षणात तिला एक अनोखा अनुभव आला – त्या पुस्तकातील शब्द हलू लागले, तिच्या डोळ्यांपुढे त्या कथेतले पात्र जिवंत होऊ लागले. ती रात्रभर पुस्तक वाचत राहिली. हळूहळू तिला कळलं की हा एखादा साधा, सरळ प्रेमकथा नसून एक वेगळं जादुई प्रेमकथन होतं. ती पुस्तक वाचत असतानाच अचानक एक प्रकाश झळकला, आणि तिने डोळे उघडले. समोर तिच्या स्वप्नातील राजकुमारासारखा एक सुंदर युवक उभा होता – त्याचं नाव होतं आर्यन. आर्यनने हसून तिला पाहिलं आणि म्हणाला, "निशा, तुच मला जागवलंस. तुला माझ्या या कहाण...

 सकाळचे ८ वाजले होते. कांचन खिडकीतून बाहेर पाहत होती. बाहेर आकाश स्वच्छ होतं, आणि हलका धुकं वातावरणात मांडलेलं होतं. कांचन आज जरा गोंधळलेली वाटत होती. तिच्या मनात विचारांचं एक वादळ उफाळलं होतं. तिला तिच्या सख्याची आठवण येत होती... विजय. विजय आणि कांचन एकमेकांना कॉलेजमध्ये भेटले होते. सुरुवातीला त्यांच्यात फक्त मैत्रीच होती, पण हळूहळू त्या मैत्रीत प्रेमाचं रूप घेऊन त्यांच्यात अनोखी जवळीक निर्माण झाली होती. कॉलेजमधल्या एकत्र असलेल्या दिवसांत त्यांनी खूप काही पाहिलं होतं. खूप हसलं, खेळलं, एकमेकांशी खूप गप्पा मारल्या. एके दिवशी, विजय कांचनला म्हणाला, “कांचन, मला तुझ्यासोबत पुढचं आयुष्य घालवायचं आहे. मला कळतंय की आपण अजून शिकतोय, पण मी तुझ्या प्रेमात पडलोय.” कांचनच्या डोळ्यांत थोडं हसू, थोडा गोंधळ होता. तिनं त्याला स्पष्ट नकार दिला नाही, पण एका आशेने तिच्या मनात एक अंकुर फुटला होता. त्यानंतर काही महिन्यांनी, कांचनचं शिक्षण पूर्ण झालं, आणि तिला एका मोठ्या कंपनीत नोकरी मिळाली. विजयही त्याच्या क्षेत्रात स्थिर झाला. पण आता ते दोघे मुंबईत एकत्र नसून वेगवेगळ्या शहरात होते. एकमेकांच्या गाठीभेट...