एक अधुरी कहाणी | मराठी कथा - कादंबरी - गोष्टी, Sad Marathi Story

 मालविका एका मोठ्या मेट्रो सिटीमध्ये राहणारी आणि नोकरी करणारी एक साधी मुलगी होती. तिच्या आयुष्यात खूप काही कमी-अधिक नव्हतं, पण तिच्या मनात कुठेतरी काहीतरी अपूर्ण असल्याची जाणीव कायमच असायची. तिला वाटायचं की एकदा का तिला तिचं खरं प्रेम मिळालं, तिचं आयुष्य संपूर्ण होईल.

मालविका एका मोठ्या कंपनीमध्ये मार्केटिंग मॅनेजर म्हणून काम करत होती. ऑफिसमध्ये ती सर्वांशी मित्रत्वाने वागायची आणि इतरांपेक्षा नेहमीच वेगळी असायची. तिच्या ऑफिसमध्येच तिची भेट करणाशी झाली. करण, हुशार, टॅलेंटेड आणि थोडासा शांत स्वभावाचा मुलगा होता. सुरुवातीला मालविकाला त्याच्यात फारसा रस नव्हता, पण त्याची गोड आणि नम्र वर्तणूक हळूहळू तिच्या मनात जागा बनवायला लागली.

एक दिवस, एका ऑफिस पार्टीमध्ये करणने मालविकाशी मोकळेपणाने गप्पा मारायला सुरुवात केली. त्यांनी एकत्र थोडा वेळ घालवला, एकमेकांच्या स्वभावाबद्दल जाणून घेतलं. त्यानंतर दोघांची मैत्री अजून घट्ट झाली. करणने कधीही मालविकाला तिच्या मतांसाठी किंमत दिली, तिच्या विचारांचा आदर केला. मालविकाला त्याच्यात एक अनोखं आकर्षण दिसू लागलं, ज्यामुळे तिच्या मनात प्रेमाच्या भावना निर्माण झाल्या.

मालविकाच्या मनात आता विचार येत होते – हेच का तिचं स्वप्नातलं प्रेम? तिचं मन तिला सांगू लागलं की करणच तिचा जोडीदार असू शकतो, तोच तिच्या आयुष्याला पूर्णता देऊ शकतो. काही महिन्यांनी तिने आपलं मन करणसमोर मांडायचं ठरवलं.

एका सुंदर संध्याकाळी, त्यांनी शहरातील एका शांत रेस्टॉरंटमध्ये भेटायचं ठरवलं. मालविका खूपच नर्व्हस होती, पण ती ठरवलं होतं की आज ती करणला तिच्या मनातील प्रेमाबद्दल सांगेल. त्यांनी रेस्टॉरंटमध्ये बसून एकमेकांशी गप्पा मारल्या, जुने आठवले, हसले-खेळले.

मालविकाने थोडा धीर करून करणला सांगितलं, "करण, मला असं वाटतं की आपण एकत्र खूप चांगलं आयुष्य जगू शकू. तुझ्या सोबत मला कायम राहावं असं वाटतं." करणने तिच्याकडे आश्चर्याने पाहिलं, पण त्याच्या डोळ्यांत तिच्या प्रेमाला उत्तर नव्हतं. तो शांतपणे म्हणाला, “मालविका, मला तुझा आदर आहे, आणि मीही तुझ्यावर खूप प्रेम करतो... पण ज्या प्रकारे तू मला पाहतेस, तसंच प्रेम मला तुझ्यावर करता येत नाही. माझ्या आयुष्यात आधीच कोणीतरी आहे, आणि मी तिच्या आठवणीत कायम राहणार आहे.”

मालविकाला धक्का बसला. तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू थोडंसं ओसरलं, पण तिने स्वतःला सावरलं. तिला वाटलं की तिचं मन त्याला विसरून पुढे जाईल. काही दिवसांनी त्यांनी एकमेकांपासून थोडं अंतर ठेवलं. मालविकाला समजत नव्हतं की तिचं मन का उधळतंय, तिला करण का विसरता येत नाहीये.

तिच्या मनातलं प्रेम फक्त अधुरं राहिलं, पण तिने त्याच्या आठवणींना कायमचं आपल्या हृदयात ठेवण्याचं ठरवलं. हळूहळू तिचं आयुष्य परत एकसुरी झालं, पण मनाच्या गाभ्यात तिनं करणची आठवण जपली. कधी कधी काही प्रेमकथा अधुरी राहतात, पण ती अधुरीचं प्रेम आयुष्यभराचं साथ देतं.

कथा संपली.